“Elektrik üretimi şart” diyerek yollara düşen şirketler, neo-liberal politikaların uygulayıcısı olarak boy gösteren yöneticiler, mahkeme kararları ile durdurulmuş projeleri “suyun ticarileştirilmesi” için yok sayarak vadilere dozerleri gönderenler... 2007 yılından itibaren hız kazanan HES (Hidro Elektrik Santral) projeleriyle karşı karşıyayız. Bir yandan derelerin kullanım hakkı 49+49 yıllığına şirketlere devredilirken, büyüleyici doğası olan Karadeniz bölgesi “şantiye alanı”na çevriliyor... Bir yandan da bu durum bütün yaşam biçimlerini etkiliyor – yıkıma sürüklüyor: insanından balığına, aysından arısına, deresinden ağacına kadar... Geçmişleri, bugünleri ve yarına bırakacakları ne varsa, vadilerindeki yaşamlarına ve bu yaşamların en büyük kaynağı olan suya borçlu olduklarını söyleyen insanlar şaşkın ve öfkeli. Sesleri duyulmadığı için, yalnız oldukları için ve yaşam alanları zorla değiştirildiği için... Akıntıya karşı durmak, HES projelerinin “asıl” nedenlerinin ve bu…

İnşaat ustası Mehmet Usta ailesi ile birlikte, dinlerin ve kültürlerin kesiştiği Mardin kentinde yaşamaktadır. Mehmet Usta'nın sinema okulunda okuyan en büyük oğlu Haydar, babasının filmini yapmaya karar vermiştir. Çünkü Müslüman bir adam olan Mehmet Usta, yardımcılarıyla birlikte, tarihi bir Mezopotamya köyünde bir Süryani kilisesini onarmaktadır. Mehmet Usta'nın çevresi, Müslüman ve Süryani namazlarının birlikte kılındığı, Türkçe, Kürtçe, Arapça ve Süryanice'nin bir arada konuşulduğu, imam ve papazın aynı sofrada yemek yediği tarihin kavşağı bir ortamdır. Mehmet Usta ve çevresindekiler, aslında geçmişle geleceğin ortasında, tarih yapmaktadırlar.

Yedi kadın işçi. Türkiye’nin dört ayrı şehrinde dört ayrı serbest bölge. Etrafını çeviren yüksek duvar veya tel örgülerle bir çalışma kampını andıran bölgeler. Bu belgeselde, Türkiye’nin çeşitli serbest bölgelerinde çalışan kadın işçilerin çalışma koşullarına ilişkin tanıklıkları, deneyimleri, yaşamla ilgili beklentileri yer alıyor. Yalnızca bölgenin etrafındaki değil, kadın ve kadın işçi olmanın etrafını çepeçevre kuşattığı tel örgüleri de belirginleştiriyor. Öyle ki, bölgenin sınırlarının nerede kalktığı, neresinin içeri neresinin dışarısı olduğu muğlaklaşıyor… KATILDIĞI FESTİVALLER Globale 2011 Berlin 1. Fîlmamed Diyarbakır Belgesel Günleri,May 2011 / 1. Fîlmamed Diyarbakır Doc. Days 9.Uluslararası Filmmor Kadın Filmleri Festivali,Mart 2011/Int. Filmmor Women’s Film Festival 7. Asya Kadın Filmleri Festivali, Hindistan 2011 / 7.IAWRT Asian Women Film Festival, India,March 2011 2. Canadian Labour International Film Festival, Kasım, 2010…

Yaşadığımız hayat çelişkileriyle devam eden bir süreçtir. İnsan, tüm bu çelişkiler içerisinde varlığını korumak ve devam ettirmek için uğraş vermektedir. Yaşanan olaylar, genel toplumsal sonuçlarından ayrı olarak, kişilerin yaşamında da önemli değişikliklere yol açar. Toplumsal yarar bireyler açısından trajedilere yol açabildiği gibi, bireysel sevinçler toplumsal felaketlerin göstergesi de olabilir. 31 Ocak 2008 tarihinde Zeytinburnu / Davutpaşa Emek İş Hanı’nda bulunan maytap atölyesinde meydana gelen patlama da böylesi bir süreçtir. Bu patlama;“birilerinin” düğünlerini, şenliklerini eğlenceli dönüştüren maytapların,“diğerlerinin”  yaşamını nasıl kedere dönüştürebildiğini ortaya koymuştur. AYTEN BAŞER ÖZGEÇMİŞ Erzincan da doğdu. İstanbul Üniversitesi İletişim Fakültesi Radyo Sinema Tv bölümün ü bitirdi. Şu an Marmara Üniversitesi Güzel Sanatlar Enstitüsü Sinema Televizyon bölümünde yüksek lisans öğrencisidir. FİLMOGRAFİ Dön Oyun Oynayalım / 2006 Nefes / 2007 Dokunma…

Ünlü Kürt Dengbêji Evdalê Zeynikê, annesi tarafından fakirlik içinde büyütülür. Otuz yaşında gördüğü bir rüya hayatını tamamen değiştirir. Evdal dağa, taşa, zozanlara kılam okumaya başlar. Atıştığı her dengbêji yanık sesi ve şairane yorumuyla alt eder. Kısa bir zamanda Serhad’ın en ücra köşesinde namı duyulur. Kundakta bulduğu terk edilmiş bir çocuğa babalık yapar. Evlatlığı Temo 8 yaşlarına gelince Evdal kör olur ve hayata küser.  Bu dönemde kanadı kırık bir turnaya da dost olan Evdalê Zeynikê, artık dengbejliğinin en verimli kılamlarını üretmeye başlar. Trajedisini ve aşkını lirik bir dille haykıran dengbêje, kanadı kırık turnası ve evlatlığı Temo birer sığınak olurlar.

16-17-18 Mart 1988, Halepçe ve çevre köylerin kimyasal bombalarla vurulduğu günlerdir. Enfal adı verilen, Saddam rejiminin Kürtleri topyekûn katletme girişiminin bir parçası olan bu katliam, hızlı ve kitlesel bir soykırım uygulaması olarak da tarihe geçer. Halepçe soykırımından rastlantısal bir biçimde kurtulan 10 kişiyle yapılan görüşmelerden oluşturulan bir anlatı eşliğinde, arşiv görüntüleri ve yeni çekimlerle olayın bütün boyutları ele alınmaya çalışılmıştır.

“IN/OUT” Avrupa’da düzenlenen bir belgesel projesine Türkiye’den katılan bir film yapımcısının Sırbistan’dan sınırdışı edilişini ve domino taşı etkisi yaratan bu olayın sebep olduğu problemleri konu ediyor. Bir bölümü sınırda çekilen çekilen gerçek görüntüler olmak üzere 3 bölümden oluşan animasyon belgesel türündeki film, sınır kavramını görselleştirerek ülkelerarası geçişlerde uygulanan yaptırımları ve farklı ülkelerdeki yurttaşlık durumlarını sorguluyor.

Her gün daha çok yüzleşilen,  giderek daha çok  kanıksanan,  gün geçtikçe  çoğalan,  çoğaldıkça görünmez olan, kendilerinden ağır kağıtları, atıkları  el arabalarıyla gün boyu taşıyan “kağıtçılar”  yanımızdan sessizce geçiyorlar... Türkiye’de yaklaşık 300 bin kişi çöplerden atık  toplayarak yaşamını kazanıyor. Bu sayı gün geçtikçe artıyor. “KAĞITÇI” belgeseli,  çöplerden kağıt ve atıkları toplayarak yaşamlarını sürdüren ve kağıtçı olarak adlandırılan geri dönüşüm işçilerinin yaşam mücadelelerinden ve sorunlarından kesitleri onların dünyasından aktarmaya çalışıyor.

Öteki Yüzler adlı belgeselde, bir insan hakkı sorunu olan çocuk işçiliği konusu işlenmiştir. Türkiye’de bulunan ve okuma çağında olan çocukların çalışma koşulları ele alınmıştır. Temelde sosyo- ekonomik olarak görülen çocuk işçiliği konusunu, bu belgeselde göçün ve terörün de ne kadar etkili olduğunu, çocukların gözünden yalın ve gerçekçi bir şekilde anlatmıştır.

İstanbul, Beyoğlu’nun en eski kaldırım sahafı Vahan Kocaoğlu, 2005 yılında  kırk seneden beri sokak sahaflığı yaptığı Galatasaray, Kartal Sokak’taki yerinden Beşiktaş’a sürüldü. Yozgat, Boğazlıyan’dan 1928’de ailesiyle İstanbul’a gelmiş, 1935’lerden beri Beyoğlu’nu mesken edinmiş Ermeni sahaf Kocaoğlu (1925), 1930’lardan günümüze İstanbul’un geçirdiği sosyo-kültürel, toplumsal dönüşümlerin, ülke tarihinin pek çok kırılma noktasının, değişimin canlı tanığıdır.  Türkiye kültür-sanat hayatından pek çok entelektüel Vahan Kocaoğlu’nun müşterisi olmuş,  sahaflığıyla günümüzün önemli sahaflarına bu mesleği sevdirmiş,  sattığı kitap ve nesnelerle pek çok kişiye çalışmaları için konu vermiştir. Vahan Usta, Vahan Bey, Vahan Amca, Vahan Abi, Kaldırım Sahafı Vahan… Bir İstanbul beyefendisinin, İstanbul’un yaşayan  en eski kaldırım sahafının ağzından ve ailesinin, müşterilerinin, dostlarının tanıklıklarıyla, hayal sahaf Vahan Kocaoğlu’nun sahaflığına, İstanbul tutkusuna (taş plaklar, İstanbul’un, sahaflığın  geçirdiği değişim…

1943 yılında Van’ın Özalp İlçesi’nde kaçakçılık yapan ve Ahmed Arif’in de “33 Kurşun” şiirine konu olan 33 Kürt köylüsünün Orgeneral Mustafa Muğlalı tarafından öldürülmesinden beri kaçakçı ölümleri sürekli devam etti. Bu belgeselde her yıl onlarca kişinin kaçakçılık yaptığı için öldürüldüğü Özalp ve Başkale İlçesi’ne bağlı sınır köylerinde ekmeklerinin peşinde koşarken yaşamını yitirenlerin öyküsü anlatılıyor. Belgeselde anlatılan hikayeler arasında, henüz 13 yaşında olmasına rağmen babası daha önce sınırda vurulduğu ve yaralı olduğu için kendi deyimiyle aç kalmamak için gecenin karanlığında köyün gençleri ile atına iki bidon yükleyip, ölüme yürüyen çocuğun kendi ağzından hikayesi de var.

Bir grup insanın talepleri icin yol kesmesi eylemine verilen ad...     90'lar Arjantin'inin politik atmosferinde büyük kitlelerin eylem biçimi olarak ortaya çıkan pikete; genelde işsizlerden müteşekkil Piketeros hareketi ile anılmaya başlanır. Piketeros, ana-akım medyada, yoğunlukla, maskeleri ve ellerindeki sopalarıyla, şiddet yanlısı erkekler olarak temsil edilirler. Tuz, su, un; bu baskın temsil içinde adı neredeyse hiç geçmeyen ve hareketin %70'ini oluşturan kadınlara, ctd: anibal verón aşevlerine bir ziyarettir.